Luntian ang Langit

Fortunately, I am so busy this past few days and I didn’t have the time to think that last Thursday was Valentine’s Day. And right now, as I am preparing for my presentation to my beloved client, (and hopefully they will approve my project), I’m listening to Love Song, since Ilia just posted it.

Anyhoo, I’m into the Vertical Horizon mode. I heard them on the radio yesterday, and I tried searching for that particular song, (sadly I don’t know the title of it) but to no avail. Instead, i found this one song.

And I just love it.

"Sunrays And Saturdays"

Open the window

Let the sunset in

If only for the last time
Let me see you smile again

I’ll take my records
You can have your books
I’m sorry I never read them
But it says so much about us

Always trying

To make love out of care

The perfect recipe
But something wasn’t there

[Chorus:]
Sunrays and Saturdays

Perfect starry nights
Sweet dreams and moonbeams

And a love that’s warm and bright

Sunrays and Saturdays
Friendship strong and true

Oceans of blue and a room with a view

To live the life you choose

You’ll write me letters

I’ll call you on the phone
A wire away from touching
And never quite alone

We’ll get to know ourselves again

And we’ll heal our hearts
It’s not that we’re bad together
We’re just better off apart

Always trying
To have one and one make two

And even though it never worked
I still feel love for you -

Paulit-ulit akong pinapatay
bawat linggo at bawat linggo ipinapanganak
akong muli sa aking abo

Hindi ako binuburol at hindi ako iniiyakan
Papaliguan nyo lang ang aking katawan
Sa salitang bobo, tanga at puta nyo ako paliguan

Pagkatapos ay sisimulan na ang pagliyab
magsisimula sa paghalik at sa paghalik
ay pagkagat at sa pagkagat at paglamon
paglamon nang apoy sa aking laman

Dadamhin ng hangin ang aking abo
hahanapin sa bawat sulok at titipunin
titipunin at isasayaw sa saliw nang paglikhang muli
ng hangin sa abo, ng abo sa laman, ng laman sa katawan

Hanggang sa ako’y maging ako

Masarap mamatay at mabuhay muli
ngunit hindi katulad ni Kristo
Walang ililigtas, kahit ako
hindi ko ililigtas

Ganito mo ako sinasaktan
‘twing sasabihin mo sa akin ang dalawang salitang ayaw kong marining

Unang gagawin mo
bubunutin mo ang bawat maliliit na hibla ng buhok sa aking braso
para maging malinis at walang sagabal sa pag-gagawaan mo

pagkatapos, sisimulan mo nang iukit sa balat ko ang bawat letra
T-A-M-A    N-A
mabuti na lang, di ka sanay ng kaligrapiya. Walang pakurba-kurba.
basta diretso mong inuukit
lumagkit man ang kamay mo sa pinaghalong dugo at pawis, ‘di mo pinapansin,
‘di ko na pinapansin

patuloy ka lang sa pag-ukit

hindi lang sa ngayon
Kundi sa bawat pagkakataon na meron ka

hindi ka naman maganda magsulat
at hindi naman pantay-pantay
ang bawat pabilog, ang linya
na inuukit mo sa laman ko

Nagawa mo nang perperkto ang bawat pagbigkas sa dalawang maikling salita
Sinusubukan mo bang gawing perperkto ang mga letrang inuukit mo?

Kung sabagay, alam mo naman na ayaw ko nang marinig
Kaya sa pag-ukit, pinapaalala mo na lang
ng mas matibay pa sa ‘yong tinig

(haay… asar.. tagal ko na talagang di nagsusulat. Tuloy di na nag-improve yung paggamit ko sa senses. Shet. Okey sa umpisa naman kase nasalarawan yung ginagawa ng kausap ng persona, pero sa huli… ayun… zhoowooop! Down ang energy. La na kase ako maisip… Haay… Kakapagod sa trabaho, maghapong nakaupo. Pramis, babalikan ko ulit ito tas rerepasuhin natin)

Mga Dilag ng Dagat

Sabi ng matatanda

Kapag ang araw ay nagsisimula nang tabunan ng langit

‘Wag kang lalapit sa dagat

Lumalabas ang mga dilag

Na may buhok na kakulay ng mga buhangin

At kutis na parang laman ng batang niyog kapag hihipuin

Mga mata nila’y tilang asong naglalambing

Tila mga ada sa ganda,

Ngunit mag-ingat ka, ‘ika nila

Sapagkat kung ang mga ada’y sa
pakpak lumilipad

Sila nama’y sa buntot ng isda
naglalayag

At ang kanilang tinig,

ang sabi wari’y huni ng dagat

kapag ang kabibe’y ilalapat

sa iyong tainga.

‘Wag kang makikinig

takpan mo ang iyong tainga at
mata

sapagkat aayain ka nilang
makipaglaro sa alon

at hindi mo mamamalayang

ilalim na ng dagat ang
matutunton

Naupo tayo sa may damuhan

Upang ipahinga ang ating napapagal na katawan

Pinanood natin ang mga bituing nagkikislapan

At mayroon pang mga mistulang nagsisihulugan

Sa ‘di mawaring rason

Biglang lumakas ang hangin

At nang ang mga mata nati’y napuwing

Sinabihan mo akong wag ikusutin

Ika mo, “ Baka masira ang ating paningin”

Maya-maya nagyaya ka nang kumain

Upang ang walang lamang sikmura’y punuin

Ngunit pagdating natin sa restawran

Wala na tayong maupuan

Sa dami nang bumibili

Tinamad na tayong kumain

Umuwi na lang tayo sa kani-kaniyang tahanan

Upang ipahinga ang napapagal nating katawan

At kumakalam na tiyan

sabi mo nagpipinta ka

pumasok sa isip ko, pwede

mo kayang ipinta ako?

hindi sa salita, o sa mga letrang nakalimbag sa isang pahina ng libro.

hindi ito ang aking kabuuan, hindi ang totoong ako.

ang kailangan ko ay walang paghalintulad, walang ibang isip na bubusisi.

ipinta mo ako

kulayan sa isang puting kanbas

likhain mo ang aking muka

ipinta mo ang aking mga mata

tila nakangiting mga bwan at nagniningning na mga bituwin

panatilihin mong nakatitig sa mga titingin.

at ang aking mga labi, panatilihin mong nakangiti.

maging dilaw man ang mga papel, palitan ang mga pintura

at magkaroon ka ng mga bagong modelo

gawin mo akong immortal.

nakatitig, nakatitig.

na para bang nakatingin sa bawat mag-mamasid.

I savor the scent of your sweat

in my hands,

in my breasts,

in my neck.

Take me to a place

I and You.

One

Not of bliss.

Maliligo sana ako

Lilinisin ang alikabok, usok,

dumi na dumikit sa katawan

mula sa byahe mula Alabang.

Ibubuhos ko na sana ang tubig

sa aking balikat (ayaw kong basain ang buhok ko)

ngunit napapikit ako, ginugunita ang pinanood nating sine kanina

habang niyayapos mo ang aking braso

at nakadantay ang iyong ulo.

Naalala ko, ang tapang ng iyong amoy, ng pawis.

Hindi katulad ng ibang lalaki, matapang na matamis.

Nanikit sa aking braso.

Hindi ko na magawang buhusan ng tubig

Naramdaman ko na lang ang lamig

ng inidoro sa aking hita.

Inaamoy ang braso.

Sinasamyo ang naiwan mong bango.

Nakatitig. Nakatitig.

nagdadalawang isip kung pupukawin ka

sa iyong panaginip

para magpahatid.

Hindi mo kasi naitatatong, takot ako

pag magisa kong tinatahak ang daan, at kinukumutan pa rin ng gabi ang mga ulap at araw.

o kung may asong nag-aabang sa daan, o kaya ay mga matang sinusundan ang aking likod, ang aking katawan.

Hindi mo naitatanong,

takot akong maglakad mag-isa sa dilim.

Pero hindi na lang kita gigisingin

Matulog ka ng mahimbing, manatili kang nakapikit

siguro mas gusto mo na lang na anjan ka sa dilim.

(pangalawang subok ko nang gumawa ng tula sa loob ng mahabang bwan, medyo kinalawang. Parang pag-ibig, pag matagal ng di hinahasa, pumupurol at kinakalawang)